درخششِ ظفرمندیِ میل


زمانی طولانی آن «باهمی» مدنظرم بود. حالا نه! طالبِ «بی‌همی» شده‌ام. می‌خواهم آن را حفظ کنم؛ این حدِ معقول و خواستنی: بی‌همی؛ با آن‌ها که با من‌اند، که «باهم»‌ایم.

*
متنِ تصویر: از کتابِ «صادقیه در بیات اصفهان» کیوان طهماسبیان
 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *