ناخدای کلمه


رفته‌اند بیمارستان، عیادت یکی از آشناها. او را گذاشته‌اند پیش من. روی تختم نشسته؛ نقاشی می‌کشد. گاهی سرش را بلند می‌کند و زل می‌زند به عکس‌های روی دیوار. می‌نشینم کنارش. بغلش می‌کنم. می‌بوسمش. می‌خندد. با انگشت به دیوار اشاره می‌کند و می‌گوید: عمو، چرا عکس این دزد دریایی را به دیوار اتاقت زدی؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *