گُل‌درمانی


در خانه‌ای ۵۰ متری «تنهایی» می‌تواند طولانی‌تر از ۵۰ کیلومتر باشد. گاهی آدم نیاز مبرمی پیدا می‌کند به حضور یک موجود زنده‌ی دیگر کنارش؛ به دیدنِ رشد و بالندگی؛ این‌که بداند جهان متوقف نشده، و هستی پایدار است.
از دیروز من دیگر «تنها» نیستم. حالا باید نگران دمای خانه باشم؛ و یادم نرود هر روز چند ساعتی این دو عزیز را جلوی آفتاب بگذارم.
متاسفانه اطلاعات چندانی از شرایط نگهداری آن‌ها ندارم، حتا اسم‌شان را نمی‌دانم! گویا از خانواده‌ی کاکتوس‌اند. از دوستان عزیزی که می‌توانند مرا یاری کنند تقاضای کمک دارم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *