از حسرت‌ها…

از حسرت‌هام این‌که چی می‌شد اگر رمان «زیر کوه آتشفشان» مالکولم لاوری را مترجمی دیگر مثلن منوچهر بدیعی ترجمه می‌کرد، مترجمی که بتواند آن‌همه ظرافت زبانی و بیانی را در بیاورد و منتقل کند به زبان فارسی، تا خواندن این شاهکار کم‌نظیر که می‌شود آن را «اولیس»ِ فقیر فقرا نامید شیرین می‌آمد به کامِ روح و روان خواننده و مخاطب خسته‌ از نابلدی نویسندگان و مترجمان وطنی به چم و خم زبان، که نباید غافل بود از آن، چرا که اگر کاراکتر اصلی هر اثر نباشد چیزی کم ندارد از آن به لحاظ درجه‌ی اهمیت. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *