ضیافت

نمی‌توانم درباره‌اش حرف بزنم. فقط می‌توانم آن را ببینم. هر بار هم تلاش مضاعفی می‌خواهد دوباره دیدنش. «فیلم دلپذیر» به کارگردانی «دوشان ماکاویو» همراه با «سورچرانی بزرگ» مارکو فرری و «سالو»ی پازولینی که به فاصله‌ی اندکی از هم ساخته شده‌اند مثلثی شکل می‌دهند که در آن می‌توان زوال تدریجی نوع بشر را دید. اگر «فرری» در فیلمش علیه سرمایه‌داری و جامعه‌ی مصرف‌گرا برمی‌آشوید، و پازولینی در «سالو» به فاشیسم می‌تازد، ماکاویو در این فیلم گویا انحطاط نوع بشر را جشن گرفته است. آن‌جا که در سکانسی از فیلم همه دور میزی جمع شده‌اند، می‌خورند و بالا می‌آورند و پس می‌دهند، و باز می‌خورند و دفع می‌کنند؛ انگار در تلاش برای معنازدایی از انسان‌اند.

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Table Normal”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; mso-bidi-font-size:14.0pt; font-family:”Calibri”,”sans-serif”; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *